Γιατί οι γιαγιάδες νιώθουν μεγαλύτερη χαρά όταν έρχονται σε επαφή με τα εγγόνια τους, παρά με τα παιδιά τους

Οι γιαγιάδες νιώθουν συχνά πιο έντονα συναισθηματικά δεμένες με τα εγγόνια τους απ’ ό,τι με τα παιδιά τους, δείχνει έρευνα

Ισχυρότερο συναισθηματικό δεσμό με τα εγγόνια τους φαίνεται πως βιώνουν πολλές γιαγιάδες, ακόμη και σε σύγκριση με τα ίδια τους τα παιδιά, σύμφωνα με νέα μικρής κλίμακας αμερικανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη καταγράφει, για πρώτη φορά με νευροεπιστημονικά δεδομένα, ότι ο εγκέφαλος των γιαγιάδων παρουσιάζει εντονότερη συναισθηματική ενεργοποίηση και αυξημένη ενσυναίσθηση όταν βλέπουν εικόνες των εγγονιών τους.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από επιστημονική ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή ανθρωπολογίας Τζέημς Ρίλινγκ του Πανεπιστήμιο Έμορι στην Ατλάντα και δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of Royal Society B. Τα ευρήματα παρουσίασε και η εφημερίδα The Guardian.

Οι ερευνητές μελέτησαν, μέσω λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI), τον εγκέφαλο 50 γυναικών που είχαν τουλάχιστον ένα εγγόνι ηλικίας από τριών έως 12 ετών. Κατά τη διάρκεια της εξέτασης, οι συμμετέχουσες παρατηρούσαν φωτογραφίες των παιδιών τους, των εγγονιών τους ή αγνώστων, ενώ καταγραφόταν η εγκεφαλική τους δραστηριότητα.

Όπως διαπιστώθηκε, όταν οι γιαγιάδες έβλεπαν εικόνες των εγγονιών τους, ενεργοποιούνταν εντονότερα περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη συναισθηματική ενσυναίσθηση. Σύμφωνα με τον δρ Ρίλινγκ, αυτό δείχνει ότι οι γιαγιάδες είναι νευροβιολογικά προσανατολισμένες στο να συμμερίζονται άμεσα τα συναισθήματα των εγγονιών τους: τη χαρά όταν χαμογελούν, αλλά και τον πόνο ή το άγχος όταν κλαίνε.

Η παρατήρηση αυτή φαίνεται να εξηγεί μια εμπειρία που περιγράφουν συχνά πολλά ενήλικα παιδιά, τα οποία αντιλαμβάνονται ότι οι γονείς τους εκδηλώνουν μεγαλύτερη χαρά και τρυφερότητα όταν βρίσκονται με τα εγγόνια τους, σε σχέση με την επαφή που έχουν με τα ίδια.

Σε σύγκριση με παλαιότερη έρευνα του ίδιου επιστήμονα σε πατέρες που έβλεπαν φωτογραφίες των παιδιών τους, διαπιστώθηκε ότι – κατά μέσο όρο – οι γιαγιάδες εμφάνιζαν ισχυρότερη ενεργοποίηση στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με το συναίσθημα, την ανταμοιβή και τα κίνητρα, αν και υπήρχαν και πατέρες με εξίσου έντονη αντίδραση.

Αντίθετα, όταν οι γιαγιάδες παρατηρούσαν εικόνες των ενηλίκων πλέον παιδιών τους, ενεργοποιούνταν διαφορετικές εγκεφαλικές περιοχές, συνδεδεμένες κυρίως με τη νοητική ενσυναίσθηση. Δηλαδή, εμφάνιζαν μεγαλύτερη τάση κατανόησης των συναισθημάτων των παιδιών τους σε γνωστικό επίπεδο, χωρίς την ίδια άμεση συναισθηματική ταύτιση.

Όπως εξήγησε ο δρ Ρίλινγκ, η συναισθηματική ενσυναίσθηση αφορά την ικανότητα να νιώθει κανείς αυτό που βιώνει ο άλλος, ενώ η νοητική ενσυναίσθηση σχετίζεται με την κατανόηση του τι αισθάνεται και για ποιον λόγο.