Βρέθηκε νεκρός από την αδελφή του στο σπίτι του ο γνωστός ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου

Θωμάς Κωνσταντινίδης: Το αφιέρωμα στον ξεχωριστό κωμικό ηθοποιό που σημάδεψε τον ελληνικό κινηματογράφο και τη βιντεοταινία

Ο Θωμάς Κωνσταντινίδης υπήρξε ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς Έλληνες κωμικούς ηθοποιούς, με έντονη παρουσία στον κινηματογράφο, το θέατρο, την τηλεόραση και κυρίως στις βιντεοταινίες της δεκαετίας του 1980.

Το επιβλητικό του ύψος, το ιδιαίτερο πρόσωπό του και η χαρακτηριστική φωνή του τον έκαναν άμεσα αναγνωρίσιμο στο κοινό, ακόμη και σε όσους δεν γνώριζαν το όνομά του, χαρίζοντάς του μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία της ελληνικής ψυχαγωγίας.

Γεννημένος το 1945, σπούδασε στη Δραματική Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, από όπου αποφοίτησε το 1967. Η πρώτη του επαφή με το θέατρο έγινε το 1965, όταν συμμετείχε ως μέλος του χορού στην παράσταση «Πλούτος» του Αριστοφάνη στο Εθνικό Θέατρο. Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στην καλλιτεχνική σκηνή του Γιάννη Θειακού, στο έργο «Σταθμός Νο 4».

Κατά τη δεκαετία του 1970 συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους και καλλιτέχνες, συμμετέχοντας σε έργα όπως «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, «Του Κουτρούλη ο Γάμος» του Ραγκαβή και «Μανδραγόρας» του Μακιαβέλι. Παράλληλα, διακρίθηκε ιδιαίτερα στο είδος της επιθεώρησης, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως «50 χρόνια δάκρυα, 50 χρόνια γέλιο» και «Ο Λαός Ανέστη», ενώ συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα όπως η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ο Νίκος Ρίζος, η Μαίρη Χρονοπούλου και ο Γιάννης Γκιωνάκης.

Σημαντικές ήταν και οι συνεργασίες του με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Κολλάτο τη δεκαετία του 1980, σε έργα όπως «Οι Εφοπλιστές», «Ο Μεγιστάνας του Τύπου» και «Η Ελλάδα του Ανδρέα». Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 οι θεατρικές του εμφανίσεις περιορίστηκαν, καθώς άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε να εμφανίζεται σε επιθεωρήσεις, όπως «Το Μπαχάλο» (1991) και «Το Κορόιδο της Χρονιάς» (1993).

Η κινηματογραφική του πορεία ξεκίνησε το 1965 με την ταινία «Η Ιστορία μιας ζωής» του Γιάννη Δαλιανίδη. Στη συνέχεια συμμετείχε σε πολλές γνωστές ελληνικές ταινίες, όπως «Η Προεδρίνα», «Τι 30, Τι 40, Τι 50», «Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο», «Τα Καμάκια», «Τροχονόμος Βαρβάρα», «Ο Ροζ Γάτος», «Ξενοδοχείο Καστρί», «Άντε Γεια», «Κανείς δεν χάνει σε όλα» και «Κορόιδο εν τάξει» το 2007, που αποτέλεσε και την τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση.

Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή του στις ελληνικές βιντεοταινίες της δεκαετίας του 1980, όπου συμμετείχε σε δημοφιλείς παραγωγές όπως «Τρελοί παλαβοί κι ανάποδοι», «Κατάσκοποι της συμφοράς», «Οι Κυβερνήσεις πέφτουνε αλλά ο Ψάλτης μένει», «Υπαστυνόμος Θανάσης», «Για μια χούφτα Τούβλα» και «Τρελοκομείο η Ελλάς».

Παράλληλα, είχε πλούσια τηλεοπτική παρουσία, ξεκινώντας το 1972 με τη σειρά «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου». Συμμετείχε επίσης σε γνωστές σειρές όπως «Τα Ανάποδα», «Οι Αξιόπιστοι», «Η Κυρία Ντορεμί», «Ορκιστείτε Παρακαλώ», «Οι Τρεις Χάριτες», «Μάλιστα Κύριε» και «Ρίχτερ Μιούζικ», που ήταν και η τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση το 1993. Συμμετείχε ακόμη στην εκπομπή «Βραδιά Επιθεώρησης» και σε θεατρικές παραγωγές της εκπομπής «Το Θέατρο της Δευτέρας».

Η τελευταία δημόσια εμφάνισή του πραγματοποιήθηκε σε εκδήλωση του Δήμου Γαλατσίου, όπου συμμετείχε μαζί με την τραγουδίστρια και ηθοποιό Έφη Οικονομάκη και τον γνωστό κονφερασιέ Γιάννη Μπουρνέλλη, δείχνοντας την αγάπη του για το κοινό μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Θωμάς Κωνσταντινίδης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών, έπειτα από καρδιολογικά προβλήματα που τον ταλαιπωρούσαν για χρόνια. Βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στην Καλογρέζα Αττικής, όπου διέμενε, από την πολυαγαπημένη του αδελφή. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας, παρά τη σημαντική προσφορά του στην ελληνική τέχνη.

Ο αγαπημένος ηθοποιός έχει ταφεί στο Δεύτερο Κοιμητήριο Αθηνών, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική καλλιτεχνική κληρονομιά. Παρότι τα τελευταία χρόνια της ζωής του πέρασαν πιο ήσυχα, ο Θωμάς Κωνσταντινίδης παραμένει μια χαρακτηριστική μορφή του ελληνικού κινηματογράφου και της βιντεοταινίας, με το έργο του να συνεχίζει να θυμίζει μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής ψυχαγωγίας.