Άννα Φλωρινιώτη: H νέα ζωή μετά τον θάνατο του πατέρα και του αδελφού της – «Eργάζομαι πλέον σε κομμωτήριο»

Μετά τον θάνατο του πατέρα της Γιάννη Φλωρινιώτη και του αδελφού της Νίκου ζωή της Άννας άλλαξε ριζικά.

Το φως της σκηνής έσβησε απότομα και στη θέση του ήρθε ένα βαρύ, ασήκωτο σκοτάδι.

Βρέθηκε μπροστά σε αδιέξοδα που δεν είχε ποτέ φανταστεί, σε νύχτες αγωνίας και σε στιγμές που πονούσαν πιο πολύ από τις χαρές. «Είχαμε περάσει δύσκολα χρόνια, ιδίως στα τρία, από τότε που έφυγε ο μπαμπάς μου. Αποφάσισα εκείνο το καλοκαίρι να έρθω για βοήθεια. Είναι το μαγαζί του μαμάς και ήρθα για λίγο να τη βοηθήσω, για να πει τα δικά της και να χαρώ το μαγαζί της. Κι εκεί έμεινα. Μου αρέσει ο χώρος της ομορφιάς κι έτσι κι αλλιώς έχω μεγαλώσει μέσα σε τέτοιους χώρους μια ζωή. Έχω αναλάβει το κομμάτι του μαγαζιού: ραντεβού, πληρωμές, ταμείο και οργάνωση», λέει. Το κομμωτήριο έγινε καταφύγιο. Ένας χώρος όπου ο πόνος μπορούσε, έστω για λίγο, να μείνει στη γωνία.

Γιατί εκείνο το διάστημα, όπως εξομολογείται, η ζωή της κρεμόταν από μια κλωστή. «Θα σου πω ότι εκείνο το διάστημα ούτε να κοιμηθώ δεν μπορούσα, είχα μεγάλο πρόβλημα. Ήταν δύσκολο, έκλαιγα συνέχεια. Έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό στη ζωή μου, να κάνω κάτι που σχετίζεται με το μέλλον. Πήγα σε ψυχολόγο και είχα δύο επιλογές: ή να αρχίσω φαρμακευτική αγωγή ή να αρχίσω να δουλεύω πολύ. Διάλεξα να δουλεύω, να γυμνάζομαι, να περπατάω για να κουραστώ και να κοιμηθώ. Το πρόβλημά μου ήταν ο ύπνος, γιατί όταν ξάπλωνα, έρχονταν εικόνες και με “έπνιγαν”. Οι ενοχές. Οι αναμνήσεις. Η φωνή του πατέρα της».

Ένας δεσμός ζωής που δεν κόπηκε με τον θάνατο – μόνο μετατράπηκε σε διαρκή απουσία. Η Άννα δεν φοβήθηκε ποτέ τη δουλειά. Ούτε τη γνώμη του κόσμου. «Γιατί στη ζωή μου μου άρεσε να κάνω δουλειές, να ασχολούμαι με κάτι. Ήθελα μονίμως να δουλεύω και ήθελα να δοκιμάζω κι άλλα πράγματα. Έχω κάνει γραφείο συνοδών. Έκανα τηλεφωνήτρια, στα οποία πήγαινα πολύ καλά. Έχω περπατήσει πολύ κόσμο. Και όταν με ρωτάνε τι θα πουν, η απάντησή της είναι αφοπλιστική: Όχι, δε με ενδιέφερε ποτέ τι θα πει ο κόσμος. Αν πουν “η Φλωρινιώτη δουλεύει σε γραφείο συνοδών ή κομμωτήριο”. Δεν με ενδιέφερε τίποτα από αυτά. Με ενδιέφερε να είμαι εγώ καλά. Βέβαια, δεν σταματάει ποτέ η δουλειά που γεννήθηκα να κάνω, που μεγάλωσα μέσα σε αυτή, που είναι η οικογενειακή κληρονομιά».

Γιατί μέσα της ο μπαμπάς της δεν έφυγε ποτέ. Είναι αίμα, είναι μνήμη, είναι οικογενειακή παρακαταθήκη. Και ο πόνος; Μαλακώνει; Η απάντηση έρχεται από το ένστικτο που χορεύει την ανάσα: «Όσο περνάει ο καιρός είμαι χειρότερα. Απλώς έχω αποδεχτεί την απώλεια. Τώρα μπορώ να ακούσω τη φωνή του μπαμπά μου λίγο και να μη με πειράξει τόσο. Πριν με το που άκουγα τη φωνή του πάθαινα σοκ. Από τραγούδι, με έπιανε το στομάχι, νόμιζα θα λιποθυμήσω».

Ήμασταν πολύ δεμένοι. Από μικρό παιδί δουλεύαμε μαζί. Ήμασταν πάντα μαζί. Γιορτές, δουλειές, στο ίδιο δωμάτιο. Λέγαμε τα πάντα. Δεν ξεπερνιέται ποτέ. Μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια», λέει. Δεν ξεπερνιέται ποτέ. Αυτή είναι η αλήθεια της. Δεν υπάρχει λύτρωση, μόνο συνύπαρξη με την απουσία. Μια ζωή που συνεχίζεται, αλλά ποτέ δεν είναι ίδια.

Η Άννα Φλωρινιώτη στέκεται σήμερα όρθια, ανάμεσα σε καρέκλες κομμωτηρίου και αναμνήσεις σκηνής. Με μάτια που έχουν κλάψει, αλλά δεν έχουν πάψει να κοιτούν μπροστά. Με μια καρδιά που έσπασε – και έμαθε να χτυπά ξανά.