Η Ζωή Λάσκαρη, μία από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου, είχε μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις. Παρά τις επιτυχίες και τη λάμψη της, η προσωπική της ιστορία ήταν γεμάτη πίκρα και απώλειες, γεγονός που την οδήγησε να αποφεύγει να γιορτάσει τις χαρές των εορτών, όπως τα Χριστούγεννα. Το κενό που άφησαν οι τραγικές
Ζωή Λάσκαρη: Γιατί δεν γιόρταζε ποτέ τα Χριστούγεννα και δεν στόλιζε δέντρο
0
Η λάμψη της μεγάλης οθόνης και η σκιά μιας δύσκολης παιδικής ηλικίας
Υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές, λαμπερές και δυναμικές πρωταγωνίστριες που ανέδειξε ποτέ ο ελληνικός κινηματογράφος. Από τη στιγμή που κατέκτησε τον τίτλο της Σταρ Ελλάς το 1959 σε ηλικία 18 ετών και καθιερώθηκε πρωταγωνιστώντας στον θρυλικό «Κατήφορο» του Γιάννη Δαλιανίδη –έναν ρόλο που είχε αρχικά απορρίψει η Αλίκη Βουγιουκλάκη–, η Ζωή Λάσκαρη μονοπώλησε τα φώτα της δημοσιότητας.
Ωστόσο, πίσω από τα φώτα της, τη σαγηνευτική παρουσία και τις τεράστιες κινηματογραφικές επιτυχίες, κρυβόταν μια βαθιά πληγωμένη γυναίκα, στιγματισμένη από τραγικές απώλειες και μια παιδική ηλικία που στερήθηκε εντελώς τη ζεστασιά και τη χαρά των εορτών.
Το διαρκές πένθος και η απουσία των γονιών της
Η ιστορία ζωής της Ζωής Λάσκαρη σημαδεύτηκε από ανεπανόρθωτα κενά από τα πρώτα κιόλας βήματα της ζωής της. Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος, σκοτώθηκε στον Εμφύλιο Πόλεμο σε ηλικία μόλις 24 ετών, όταν η μελλοντική ηθοποιός ήταν μόλις οκτώ μηνών. Λίγα χρόνια αργότερα, σε ηλικία επτά ετών, έχασε και τη μητέρα της.
Μετά τον διπλό αυτόν χαμό, μεγάλωσε με τον παππού και τη γιαγιά της σε ένα περιβάλλον που επισκιάστηκε από μια αδιάκοπη ατμόσφαιρα πένθους. Όπως είχε εξομολογηθεί σε συνεντεύξεις της, στο σπίτι όπου ανατράφηκε απαγορευόταν ακόμη και το ραδιόφωνο, η γιαγιά της φορούσε διαρκώς μαύρα, ενώ η χαρά και η γιορτινή ατμόσφαιρα ήταν έννοιες παντελώς άγνωστες.
«Δεν στόλισα ποτέ δέντρο»: Η ειλικρινής εξομολόγηση για τα Χριστούγεννα
Λόγω αυτών των τραυματικών βιωμάτων, η Ζωή Λάσκαρη δεν κατάφερε ποτέ να αγαπήσει τα Χριστούγεννα, καθώς δεν τα είχε βιώσει ποτέ με την αθωότητα και την ξεγνοιασιά μιας κανονικής παιδικής ηλικίας.
Το μόνιμο πένθος: «Στο σπίτι μας, από την ώρα που πέθαναν η μάνα μου, ο πατέρας μου και ο θείος μου, είχαμε μόνιμο πένθος, απαγορευόταν το ραδιόφωνο, η γιαγιά μου ήταν ντυμένη στα μαύρα, δεν είχα ποτέ χριστουγεννιάτικο δέντρο», είχε αποκαλύψει χαρακτηριστικά.
Η θλίψη των εορτών: Η ίδια παραδεχόταν ανοιχτά ότι οι γιορτές τής προκαλούσαν θλίψη και δεν την αφορούσαν, καθώς οι μνήμες της ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με βαριές απώλειες και στερήσεις.
Η εξαίρεση για τα παιδιά της: Μοναδική εξαίρεση σε αυτή τη στάση αποτελούσαν τα δικά της παιδιά. Όταν απέκτησε τις κόρες της, έκανε την υπέρβαση και στόλιζε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όχι από προσωπική χαρά, αλλά αποκλειστικά και μόνο για να προσφέρει στα παιδιά της τις γιορτινές στιγμές που η ίδια είχε στερηθεί.
Αυτή η εσωτερική, ευαίσθητη πλευρά της Ζωής Λάσκαρη –η οποία έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2007– αποδεικνύει ότι πίσω από τη λαμπερή εικόνα της «σταρ» υπήρχε μια γυναίκα που κουβαλούσε με γενναιότητα τα τραύματα του παρελθόντος, καταφέρνοντας παρ’ όλα αυτά να αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωσμά της στην ελληνική τέχνη και τις καρδιές του κοινού.
Πηγή