Η Κατερίνα Πετράκη, σύζυγος του αγαπημένου τραγουδιστή Δημήτρη Κόκοτα, ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται τις τελευταίες στιγμές της κοινής τους πορείας πριν τον θάνατό του. Με έντονα συναισθήματα, περιγράφει την ελπίδα και την αγωνία που τη συνόδευαν κατά τη διάρκεια της δύσκολης μάχης του συζύγου της με την υγεία του. Η εξο
Η σύζυγος του Κόκοτα για πρώτη φορά: «Καταλάβαινε, αντιδρούσε – Πίστευα ότι ερχόταν κοντά μας» – Αρνιόταν να δεχτεί τον θάνατο
Η εξομολόγηση της συζύγου του Δημήτρη Κόκοτα μετά την απώλειά του
Με λόγια που αποτυπώνουν την αγωνία, την ελπίδα αλλά και το σοκ της απώλειας, η σύζυγος του Δημήτρη Κόκοτα, Κατερίνα Πετράκη, μίλησε για τη μεγάλη μάχη που έδωσε ο τραγουδιστής και για τις τελευταίες ημέρες πριν από τον θάνατό του, σε ηλικία 57 ετών.
Δείτε το βίντεο:
Για περισσότερο από δύο χρόνια, από τον Μάρτιο του 2024 και τη σοβαρή περιπέτεια που ξεκίνησε μετά το έμφραγμα που υπέστη, η Κατερίνα Πετράκη παρέμενε σταθερά στο πλευρό του. Μέχρι το τέλος, όπως περιέγραψε μιλώντας στο «Live News», υπήρχαν στιγμές που της δημιουργούσαν την αίσθηση πως ο Δημήτρης προσπαθούσε να επιστρέψει, να επικοινωνήσει και να πλησιάσει ξανά τους ανθρώπους του.
Αυτός ήταν και ο λόγος που η ίδια συνέχιζε να ελπίζει, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασής του.
«Καταλάβαινε ό,τι του έλεγα»
Η Κατερίνα Πετράκη αποκάλυψε πως ο σύζυγός της δεν ήταν ένας άνθρωπος χωρίς καμία αντίδραση στο περιβάλλον. Όπως υποστήριξε, υπήρχαν αντιδράσεις που για εκείνη είχαν τεράστια σημασία και την έκαναν να πιστεύει ότι η επικοινωνία τους δεν είχε χαθεί.
«Ο Δημήτρης καταλάβαινε, είχε συναίσθημα, αντιδρούσε. Εκτελούσε εντολές με όση δύναμη είχε. Καταλάβαινε ό,τι του έλεγα», ανέφερε.
Μάλιστα, περιέγραψε μία ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή. Όταν του ζητούσε να παίξει πιάνο, εκείνος προσπαθούσε να κινήσει τα δάχτυλά του, σαν να ανταποκρινόταν σε αυτό που άκουγε.
Για τη γυναίκα που βρισκόταν καθημερινά δίπλα του, αυτές οι μικρές κινήσεις ήταν αρκετές για να κρατούν ζωντανή την ελπίδα.
«Θεώρησα ότι σιγά-σιγά έρχεται κοντά μας. Δεν μπορώ να το πιστέψω», εξομολογήθηκε.
Η ελπίδα που δεν την άφηνε να πιστέψει στο τέλος
Η Κατερίνα γνώριζε ότι η κατάσταση του Δημήτρη Κόκοτα ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Είχε περάσει ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα νοσηλείας, με τον οργανισμό του να έχει υποστεί τεράστια δοκιμασία.
Ωστόσο, όταν έβλεπε τον άνθρωπό της να αντιδρά στη φωνή της και να προσπαθεί να εκτελέσει απλές εντολές, ήταν σχεδόν αδύνατο για εκείνη να εγκαταλείψει την προσδοκία ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει.
Κάθε μικρή αντίδραση γινόταν ένα καινούργιο «ίσως». Κάθε κίνηση δημιουργούσε την προσμονή ότι η επόμενη ημέρα θα μπορούσε να είναι καλύτερη.
Και γι’ αυτό ο θάνατός του ήταν ακόμη δυσκολότερο να γίνει πραγματικότητα στη συνείδησή της.
«Όταν αγαπάς, δεν υπάρχει η λέξη θυσία»
Σε όλη αυτή τη μακρά διαδρομή, η Κατερίνα Πετράκη προσπάθησε να οργανώσει την καθημερινότητά της γύρω από τις ανάγκες του συζύγου της και της οικογένειάς τους. Φρόντιζε να βρίσκεται κοντά του, προσαρμόζοντας τις υποχρεώσεις της ώστε να μη χάνει το επισκεπτήριο.
Η ίδια, πάντως, αρνείται να χαρακτηρίσει όσα έκανε «θυσία».
«Δεν ξεπέρασα τις δυνάμεις μου. Έκανα αυτό που για μένα ήταν αυτονόητο. Για μένα όταν αγαπάς δεν υπάρχει η λέξη θυσία», τόνισε.
Ίσως αυτή η φράση να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη στάση της σε αυτά τα δύσκολα χρόνια. Για εκείνη δεν υπήρχε το ερώτημα αν θα βρίσκεται δίπλα του. Ήταν απλώς εκεί.
Το τελευταίο μήνυμα για τον Δημήτρη
Μέσα στον πόνο της, η Κατερίνα Πετράκη θέλησε να μιλήσει και για τον άνθρωπο που γνώριζε εκείνη πίσω από τα φώτα και τη δημόσια εικόνα.
«Αν μπορούμε να γίνουμε όλοι λίγο σαν τον Δημήτρη, να είμαστε ευγενικοί, να χαμογελάμε, να συγχωρούμε και ίσως να μην είμαστε η ζούγκλα που είμαστε αυτή τη στιγμή», είπε.
Ένας διαφορετικός αποχαιρετισμός από μία γυναίκα που, μέχρι πολύ κοντά στο τέλος, εξακολουθούσε να βλέπει στις μικρές αντιδράσεις του συζύγου της έναν λόγο για να πιστεύει.
Για εκείνη, ο Δημήτρης Κόκοτας δεν είχε σταματήσει να προσπαθεί. Και ίσως γι’ αυτό σήμερα η απώλεια είναι ακόμη πιο δύσκολο να γίνει αποδεκτή: γιατί μέχρι την τελευταία διαδρομή υπήρχε μέσα της η ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα τον έβλεπε να επιστρέφει ξανά κοντά τους.
Πηγή