Ο Γιώργος Μαζωνάκης, μιας από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της ελληνικής μουσικής σκηνής, αφήνει πίσω του μια πλούσια κληρονομιά και μια σειρά από συγκινητικές δηλώσεις που αποκαλύπτουν την ουσία του χαρακτήρα του. Μετά τον πρόωρο θάνατό του, οι σκέψεις του για τη ζωή και την αλήθεια αποκτούν νέα διάσταση, αναδεικνύοντας την προσωπικότητα του καλλιτέχνη
Μαζωνάκης: «Είμαι περήφανος γιατί είμαι καλό παιδί, καλός άνθρωπος, γιατί είμαι εργατικός. Είμαι περήφανος που είμαι τολμηρός, που είμαι υπέρ της αλήθειας»
Γιώργος Μαζωνάκης: Τα λόγια του που συγκινούν μετά τον θάνατό του – «Μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας θα ψάχνουμε τι μας έχει μάθει η ζωή»
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, παλαιότερες εξομολογήσεις του αποκτούν πλέον διαφορετικό βάρος. Λόγια για τη ζωή, τη μουσική, την επιτυχία, τη μοναχικότητα, την οικογένεια και τον χρόνο επιστρέφουν στο προσκήνιο και φωτίζουν άγνωστες πλευρές του ανθρώπου πίσω από τον καλλιτέχνη.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του στη LiFO, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε μιλήσει σε πρώτο πρόσωπο για ολόκληρη τη διαδρομή του. Από τα παιδικά χρόνια στη Νίκαια και την πρώτη δουλειά στο τραγούδι σε ηλικία μόλις 15 ετών μέχρι τη μεγάλη επιτυχία και το τίμημα που, όπως παραδεχόταν, τη συνόδευε.
Σήμερα, μία συγκεκριμένη φράση του προκαλεί αναπόφευκτα συγκίνηση:
«Μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας θα ψάχνουμε να βρούμε τι μας έχει μάθει η ζωή».
Από τη Νίκαια στα νυχτερινά μαγαζιά
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε καταγωγή από τη Σητεία της Κρήτης, όμως μεγάλωσε στη Νίκαια του Πειραιά. Αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια, μιλούσε για μια διαφορετική εποχή, όταν τα παιδιά έπαιζαν ακόμη στις γειτονιές και στους δρόμους.
Η εφηβεία του, ωστόσο, ήταν διαφορετική. Από τα 15 του χρόνια είχε ήδη αρχίσει να εργάζεται, ενώ στην Α’ Λυκείου τραγουδούσε σε μαγαζί.
Το πάθος του για το τραγούδι ήταν δική του επιλογή. Όπως είχε εξηγήσει, οι γονείς του δεν είχαν σχέση με τη μουσική ούτε ήταν εκείνοι που τον έστρεψαν προς αυτήν.
Από πολύ μικρός, όμως, ήταν βέβαιος για τον δρόμο που ήθελε να ακολουθήσει.
Μάλιστα, σε ηλικία 13 ετών είχε καταφέρει να μπει κρυφά στα καμαρίνια της Μαρινέλλας στο REX και να της συστηθεί με έναν τρόπο που έδειχνε πόσο έντονα πίστευε ήδη στο όνειρό του.
Της είχε πει ότι ήταν… συνάδελφός της.
Δούλευε όλη νύχτα και πήγαινε κατευθείαν σχολείο
Η αρχή της επαγγελματικής πορείας του μόνο εύκολη δεν ήταν.
Ως μαθητής περνούσε καθημερινά έξω από μια μουσική ταβέρνα κοντά στο σπίτι του. Κάποια στιγμή αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα και να ζητήσει δουλειά.
Χρειάστηκε να επιμείνει μέχρι να του δοθεί η ευκαιρία. Τελικά ξεκίνησε να τραγουδά στο «Μουσικό Ρετιρέ».
Για έναν ολόκληρο χειμώνα εργαζόταν έξι ημέρες την εβδομάδα. Τελείωνε περίπου στις 6:30 με 7 το πρωί και στη συνέχεια πήγαινε κατευθείαν στο σχολείο.
Παρά την εξάντληση, ο ίδιος δεν θυμόταν εκείνα τα χρόνια με πικρία. Αντίθετα, τα συνέδεε με τη λαχτάρα και το πάθος που είχε για το τραγούδι.
Η Πάτρα που άλλαξε τη ζωή του
Καθοριστικό σημείο στην πορεία του αποτέλεσε η μετακόμισή του στην Πάτρα.
Είχε πάει αρχικά για 15 ημέρες και τελικά έμεινε τρία χρόνια.
Εκεί άνοιξε ουσιαστικά ο δρόμος προς τη δισκογραφία και ξεκίνησε η πορεία που θα τον μετέτρεπε σε έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους Έλληνες λαϊκούς τραγουδιστές.
Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες ήρθαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και από εκείνο το σημείο η καριέρα του άρχισε να απογειώνεται.
Για όσα είχε καταφέρει δήλωνε περήφανος, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο θεωρούσε ότι είχε πορευτεί ως άνθρωπος.
Έλεγε πως ήταν περήφανος επειδή ήταν εργατικός, τολμηρός και υπέρ της αλήθειας.
«Η μουσική για μένα είναι τα πάντα»
Πίσω από τις εμφανίσεις, τα νυχτερινά κέντρα και τις μεγάλες επιτυχίες υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε συνδέσει ολόκληρη τη ζωή του με τη μουσική.
Για τον Γιώργο Μαζωνάκη η μουσική ήταν «αναπνοή».
Περιέγραφε τη συγκίνηση που μπορούσε να του προκαλέσει ακόμη και μία μελωδία και θεωρούσε ότι η μουσική μεταφέρει πολιτισμό και συναισθήματα.
Παράλληλα, όμως, γνώριζε πολύ καλά ότι η επιτυχία έχει κόστος.
Είχε παραδεχθεί ότι θυσίασε κομμάτια της προσωπικής του ζωής για την καριέρα του, χωρίς όμως να αντιμετωπίζει αυτή την επιλογή ως κατάρα.
Ήξερε ότι είχε επιλέξει ο ίδιος αυτόν τον δρόμο.
Ο «μοναχισμός» που επέλεξε για τη δουλειά του
Μία από τις πλέον προσωπικές εξομολογήσεις του αφορούσε τη μοναχικότητα.
Ο Μαζωνάκης περιέγραφε ως μεγαλύτερη θυσία για τη δουλειά του τον «μοναχισμό» του.
Αισθανόταν, όπως έλεγε, «ταμένος» στη δουλειά του. Δεν γνώριζε εάν αυτή η θυσία θα αποδεικνυόταν τελικά σωστή για τον ίδιο και πίστευε ότι μόνο ο χρόνος θα μπορούσε να του δώσει την απάντηση.
Ακόμη και για τον έρωτα μιλούσε με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Παραδεχόταν ότι δεν είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη ζωή του, καθώς θεωρούσε τη μοναχικότητα προσωπική στάση ζωής.
Ξεχώριζε, ωστόσο, τη μοναχικότητα από τη μοναξιά.
Η οικογένεια, οι φίλοι και η πίστη
Σε εκείνη την εξομολόγηση είχε αναφερθεί και στους ανθρώπους από τους οποίους αντλούσε δύναμη.
Οι φίλοι, η οικογένεια και η πίστη σε κάτι ανώτερο αποτελούσαν, όπως έλεγε τότε, σημαντικά στηρίγματα στη ζωή του.
Ιδιαίτερη θέση είχαν οι φίλοι του. Θεωρούσε ότι μέσα από αυτούς μορφώθηκε, εξελίχθηκε και έμαθε να αγαπά, ενώ όσο περνούσαν τα χρόνια αντιλαμβανόταν ακόμη περισσότερο τη σημασία τους.
Για την πίστη του απέφευγε να μιλά αναλυτικά, θεωρώντας τη σχέση του με το θείο μια βαθιά προσωπική υπόθεση.
«Μου αρέσει που ξυπνάω το πρωί και είμαι υγιής»
Ανάμεσα σε όλα όσα είχε πει υπάρχει και μία αναφορά που σήμερα ακούγεται ιδιαίτερα φορτισμένη.
Μιλώντας για όσα αγαπούσε στην καθημερινότητά του, είχε σταθεί στην αξία των απλών πραγμάτων και, πάνω απ’ όλα, στην υγεία.
Έλεγε ότι του άρεσε που ξυπνούσε το πρωί υγιής, που είχε τους φίλους του, που μπορούσε να τραγουδά, να επικοινωνεί και να απολαμβάνει απλές καθημερινές στιγμές.
Δεν αναζητούσε απαραίτητα κάτι εντυπωσιακό για να αισθανθεί χαρά. Μπορούσε να τη βρει ακόμη και σε μια όμορφη ημέρα ή σε μια απλή στιγμή με τους ανθρώπους του.
Τα λόγια του για τη ζωή που σήμερα συγκινούν
Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε περάσει δεκαετίες μπροστά στα φώτα, αλλά πίσω από τη δημόσια εικόνα του υπήρχε διαρκώς η ανάγκη της αναζήτησης.
Δεν θεωρούσε ότι είχε βρει όλες τις απαντήσεις. Το αντίθετο.
Πίστευε ότι ο άνθρωπος συνεχίζει να μαθαίνει μέχρι το τέλος της ζωής του.
Και ήταν ακριβώς εκεί που είχε χρησιμοποιήσει μία φράση η οποία, μετά τον θάνατό του, αποκτά μια διαφορετική και αναπόφευκτα συγκινητική διάσταση:
«Μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας θα ψάχνουμε να βρούμε τι μας έχει μάθει η ζωή».
Για τον ίδιο, άλλωστε, αυτή ήταν η μαγεία της ζωής:
Η αναζήτηση.
Πηγή