Στο πένθος έχει βυθιστεί η ελληνική κοινωνία με την απώλεια του Αλέξανδρου Κόντου, ενός εμβληματικού προσώπου των Ειδικών Δυνάμεων και της Εφεδρείας. Η κηδεία του, που έλαβε χώρα στο Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου, συγκέντρωσε πλήθος κόσμου, αποδεικνύοντας την αναγνώριση και τον σεβασμό που είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια
Θρήνος στην Ελλάδα: Πέθανε ο Αλέξανδρος Κόντος
0
Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου, οι Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις και ο θεσμός της Εφεδρείας αποχαιρέτησαν μια εμβληματική μορφή, τον έφεδρο Ταγματάρχη Αλέξανδρο Κόντο, τον άνθρωπο που πριν από τρεις δεκαετίες επαναπροσδιόρισε την έννοια του έφεδρου καταδρομέα στην Ελλάδα.
Η εξόδιος ακολουθία του, που τελέστηκε στο Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου, αποτέλεσε την ύστατη απόδοση τιμής από πιστούς φίλους και συνοδοιπόρους, παρουσία του βουλευτή και πρώην δημάρχου Παλαιού Φαλήρου, ναυάρχου Διονυσίου Χατζηδάκη, με τον οποίο υπήρξε μακρά συμπόρευση.
Η αναγνώριση της προσφοράς του από την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία επισφραγίστηκε με το στεφάνι που κατατέθηκε εκ μέρους του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Στρατηγού Δημητρίου Χούπη.
Γεννημένος το 1947 στον Πειραιά, σφυρηλατήθηκε από νωρίς στο πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων, υπηρετώντας τη στρατιωτική του θητεία ως Δόκιμος Έφεδρος Αξιωματικός στην 2α Μοίρα Αλεξιπτωτιστών και φτάνοντας σταδιακά μέχρι τον προβλεπόμενο βαθμό του Ταγματάρχη. Η μεγάλη του παρακαταθήκη, ωστόσο, ξεκίνησε το 1992 μέσα από το Διοικητικό Συμβούλιο της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών. Σε μια περίοδο εθνικής εγρήγορσης για το ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας, ο Ταγματάρχης εμφύσησε νέα πνοή στη Λέσχη, προσελκύοντας νέο αίμα από έφεδρους οπλίτες και αξιωματικούς και συντονίζοντας δυναμικές εκδηλώσεις, όπως τα εντυπωσιακά άλματα εφέδρων αλεξιπτωτιστών. Με την αμέριστη συμπαράσταση των βετεράνων Ιερολοχιτών, προσανατόλισε τη δράση των νέων μελών στο τρίπτυχο: Εκπαίδευση, Εθνική Εγρήγορση και Ιστορική Μνήμη.
Υπό την καθοδήγησή του, άνοιξαν νέοι δρόμοι. Έλληνες έφεδροι άρχισαν να βγαίνουν εκτός συνόρων, συμμετέχοντας για πρώτη φορά σε απαιτητικούς στρατιωτικούς αγώνες στην Ευρώπη με επικεφαλής τον έφεδρο Ανθυπολοχαγό Μάνο Μαστοράκο. Παράλληλα, πρωτοστάτησε στη διοργάνωση των πρώτων Στρατιωτικών Αγώνων Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων στην Πάρνηθα υπό την αιγίδα του ΥΠΕΘΑ, θεσπίζοντας ένα πρωτόγνωρο πρότυπο τακτικής εκπαίδευσης που γέμισε τους εφέδρους με αυτοπεποίθηση. Αναζητώντας έναν νέο δυναμικό τρόπο τιμής προς τον Ιερό Λόχο, καθιέρωσε με άξιους συνεργάτες, όπως ο καταδρομέας Πέτρος Πουρλιάκας, τον «Διάπλου του Αιγαίου» με ταχύπλοα σκάφη. Αυτή η δράση, που προσέφερε φόρο τιμής στους αγώνες για την ελευθερία, μετεξελίχθηκε στη σημερινή «Ομάδα Αιγαίου» με το ανεκτίμητο έργο της στους ακρίτες νησιώτες. Η απήχηση υπήρξε τόσο μεγάλη που ο Διάπλους επεκτάθηκε μέχρι την Κύπρο μέσω της «Επιχείρησης ΚΙΜΩΝ», μεταφέροντας το πνεύμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος-Κύπρου και σφυρηλατώντας ανεπανάληπτους δεσμούς με τους Κύπριους εφέδρους καταδρομείς.
Η επιμονή του στην ιστορική μνήμη διέσωσε το μνημείο στο Μεγάλο Καβούρι, εκεί όπου το 1947 λειτούργησε το ιστορικό Κέντρο Εκπαιδεύσεως Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ). Πιέζοντας τη στρατιωτική ιεραρχία, προσέδωσε ξανά στο ετήσιο Μνημόσυνο των πεσόντων καταδρομέων και Ιερολοχιτών την αίγλη και την επισημότητα που του άρμοζε, αναδεικνύοντας τις ρίζες και τα ιερά λάβαρα των Ειδικών Δυνάμεων σε εποχές λήθης.
Παράλληλα, δεν περιορίστηκε στα στενά στρατιωτικά πλαίσια. Όταν η Πολιτεία το ζήτησε, οργάνωσε πρωτοποριακά τμήματα «Δασοκομμάντος», όντας ο ίδιος στην πρώτη γραμμή στα βουνά ακόμα και διανύοντας την έκτη δεκαετία της ζωής του. Διαβλέποντας την τεράστια δυναμική εθελοντισμού και την ικανότητα της Εφεδρείας να συνεισφέρει στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, ίδρυσε το 1995 τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων / Σύνδεσμο Αθηναίων Καταδρομέων (ΠΣΕΕΔ/ΣΑΚ). Είχε την οξυδέρκεια να ανοίξει τις πόρτες του Συνδέσμου σε εθελοντές από όλα τα Όπλα, Σώματα και Κλάδους, θέτοντας τα ισχυρά θεμέλια για τον σύγχρονο μηχανισμό κοινωνικής προσφοράς.
Για τους χιλιάδες που τον ακολούθησαν, ήταν απλά «Ο Ταγματάρχης». Μια προσωπικότητα πληθωρική, με ορμή, τόλμη και αποφασιστικότητα. Η ηγετική του στόφα συνοδευόταν από ένα σπάνιο αρχοντικό παράστημα, που του επέτρεπε να συνομιλεί ισότιμα με την ανώτατη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, παραμένοντας ταυτόχρονα προσηνής και προσιτός στον πιο απλό έφεδρο. Η ανεκτίμητη προσφορά του στην πατρίδα αναγνωρίστηκε επισήμως από την Πολιτεία, με τον ΥΕΘΑ Δημήτρη Αβραμόπουλο να του απονέμει τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για εξαίρετες υπηρεσίες εν καιρώ ειρήνης.
Ο έφεδρος Ταγματάρχης Αλέξανδρος Κόντος κατάφερε κάτι μοναδικό: έφερε εις πέρας μια αποστολή που κανείς δεν του ανέθεσε, αναγέννησε τον ιστορικό θεσμό του Πολίτη-Οπλίτη και δικαίως πέρασε στην ιστορία ως ένας πραγματικός, εμβληματικός πρωτοπόρος των Ειδικών Δυνάμεων.
Πηγή